Hai moi pouqiño tempo que a nosa querida alumna Luisa Rodríguez perdeu ao compañeiro de toda unha vida: o seu marido Arsenio Valladares. Dende a nosa clase da EPA, temos esa pequena fiestra ao mundo que é o EPABLOG, a través do que tanto Luisa coma a súa neta lle queren enviar unhas sentidas palabras a Arsenio.  Estamos seguros de que dalgún xeito lle han chegar.

 

 

Al amor de mi vida:

       Mi amor espero que  estés en el cielo ocupando un  lugar tan grande  como vacío  has dejado en nuestros corazones.

       Esta casa ya no es nada, ya no hay quien la  llene, para mi es insoportable me levanto, miro para la fruta pero ya no tengo a quién pelársela,  no tengo quien me diga ¡Qué no voy a comer esa platada¡ Y  al fin tú la comías.

      Pongo la mesa, me falta todo: tu sitio lo ocupa tu hijo. Estamos más unidos que nunca. Esa era tu alegría.

      Cariño te fuiste y no me dijiste nada. ¡Qué desconsuelo tan grande! Sólo me queda el recuerdo  de la  última mirada que fue de tanto amor que me recuerda la misma mirada del día que nos conocimos y nos miramos por primera vez.

     ¡Ya no tengo lágrimas¡ A pesar de que estoy haciendo una escalerita con ellas para pronto poder llegar a estar contigo. Mi amor no te olvidaré jamás.

     Pero ya será la última  vez que te escribo porque sé que no me la vas a contestar.

 

 

AO MEU AVO

         

     Aquela música inspirábame recordar

     O meu avoiño que está na bela mar

     Do inmenso ceo: o seu fogar

 

     Dende que se foi.

     Non fago mais que pensar

     No que o quería,

     E no que o hei  estrañar.

 

     -Avoiño.avoiño-digo  o anoitecer-

     axúdame na vida que,

     falta me ha facer.

 

    Sei que ti estás o meu lado,

    Que me protexes do mal

    Que ves as noites velarme o sono,

    ¡Como quixera que fora real¡


    Estás vivindo con nos.

   A túa casa e alegría

   A luz que desprende o teu recordo,

   Ilumina a miña vida.

 

  Algún día avoíño,

 Nalgún lugar te verei e

Mentras chega ese día,

Con cordas de tristeza

 O meu corazón te atarei.

 

 

 

 

15/06/2007 16:38 Autor: epablog. #. Tema: O NOSO BLOG.

Comentarios » Ir a formulario


Autor: Luisa

En cuatro dias hara dos años que me dejaste.No hay un dia que no te lleve en mi pensamiento. Te estoy esperando pero nunca llegas yo se que tu estas conmigo ,que me ayudas, que me proteges que triste es la vida sin aquella persona que tanto amastes... en fin pienso que algun dia nos juntaremos y no sera ya muy larga la espera.Te sigo queriendo como el primer dianuestros hijos me cuidan y se que te llevan tambien en su corazon tu pide por todos nosotros que te necesitamos.Tus nietos no te olvidan.Te queremos y te tenemos todos con nosotros.

Fecha: 24/02/2009 01:59.


Añadir un comentario




No será mostrado.






Blog creado con Blogia. Derechos de autor con . Estadísticas. Suscribir RSS. Admin.
Blogia apoya: Fundación Josep Carreras; Emprendedor ven a Iniciador Aragón.